Ik moet opschieten. Het is al 10 over 6 en ik had al op mijn eigen verjaardagsfeest moeten zijn! Bij mezelf denk ik al ‘hoe krijg je het weer voor elkaar’, maar die oesters bij Nam Kee kon ik niet aan mezelf voorbij laten gaan, evenals die heerlijke Peking eend met Hoi sin saus en om nog maar te zwijgen over de heerlijke gewokte groentes. Maar genoeg daarover, dat is weer een ander verhaal, nu ga ik vertellen over karaokebar ‘The End’. Tjokvol voel ik bij iedere stap die ik zet de gehele inhoud van mijn maag heen en weer geslingerd worden als ik van de Zeedijk richting de Nieuwebrugsteeg loop. Dat tevens ook op loopafstand van het Centraal Station van Amterdam ligt.
Stormend kom ik binnen in een oud bruin café waar een grote bar opdoemt bij binnenkomst, met alle dranken die je maar kan bedenken. Ik heb de bar voor 4 uur afgehuurd en daarbij krijg ik de eerste 10 drankjes gratis, pas dan begint de teller te lopen. De barman kijkt mij vragend aan. Gelijk begin ik een heel verhaal op te houden over de reservering via Groupon, dat ik te laat ben en dat het me spijt en of er al mensen zijn geweest tegen de bewuste man. Hij kijkt me heel relaxed aan, vindt het allemaal prima en vraagt of ik iets te drinken wil en vertelt me dat er nog niemand is geweest. Pfoe, gelukkig, dat is weer een zorg minder. Ik kijk een beetje rond en zie de prachtige karaokeset schitteren waar ik iedereen al meerdere weken voor aan het warm maken ben. Warm maken is waarschijnlijk vrij zacht uitgedrukt, ik denk dat spammen een geschikter woord is, desalniettemin hebben mijn vrienden er zin in (denk ik). De eerste komen binnendruppelen en na enige felicitaties, kado’s en drankjes begonnen de eersten voorzichtig wat nummers op te schrijven om te gaan zingen. De nummers waar je uit kan kiezen waren nog vrij recent zoals een James Blunt, maar zijn natuurlijk klassiekers vertegenwoordigd van Tina Turner tot aan Andre Hazes en terug naar Lionel Richie.
Om iedereen te laten zingen had ik er ook een klein wedstrijdje aan gekoppeld met ‘echte’ prijzen, waardoor het er heet aan toeging. Podiumtijgers waren aan het vechten als leeuwen bij de microfoon en er lagen rijen vol met briefjes achter de bar. Het werd drukker en drukker in het café en zoals het spreekwoord luid; hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Iedereen brulde mee, vals/zuiver, met of zonder microfoon het maakte allemaal niet meer uit. We bleven nog ruim na de afgesproken tijd in het cafe hangen, zonder dat we het door hadden hoe laat het was. Het was een fantastische avond om nooit meer te vergeten. Cafe The End voor al uw feesten en partijen. Met schorre stemmen vertrokken we met een herinnering rijker en een illusie armer.
Groetjes,
Deon
Leave a comment